Beste lezers,

 

Jade stopt er mee. Er zullen geen nieuwe berichten meer op deze site worden geplaatst. Ik heet jullie echter van harte welkom op www.fantoompijn.punt.nl.

 

Hopelijk mag ik jullie daar weer begroeten,

 

Greetz,

 

Jade

Beste anoniempje,

 

For some reason kan ik geen reacties plaatsen, dus ik doe het maar even zo.

Je zult in elk stukje minimaal twee spel- type- en/of grammatica fouten vinden. Dankzij jou ontdekte ik zelfs een bijna niet te negeren typefout, die ik echter pas na drie keer lezen zag. Jammer dat je die dan weer niet had gezien ;)

 

Het spijt me verschrikkelijk voor deze actie, toch zou ik het fijn vinden als je je

identiteit bekend maakt, want al die Ip-adressen vergelijken is zo tijdrovend...

 

xxx Jade

 

 

Het werd buiten steeds donkerder. Synchroon met de tijd liep mijn gemoedstoestand die tergend langzaam, maar duidelijk merkbaar, ook steeds donkerder, killer, kouder en stiller werd. Mijn normaal zo actieve persoonlijkheid had een niet te negeren behoefte aan slaap, rust en onvoorwaardelijke, ongecompliceerde liefde. Alleen als ik diep onder mijn dekens kroop, als ik droomde en mijn bewustzijn sluimerde, voelde ik me nog veilig en geborgen. Zodra ik ontwaakte was het alsof ik zojuist vogelvrij was verklaard, alsof ik midden op het slagveld stond, mezelf voor de haaien wierp.

 

Zolang ik maar niet voelde, zo lang ik maar niet dacht aan mijn afgewezen, diep gewortelde liefde voor hem. Als ik maar bleef smeken om gebroken ledematen in ruil voor een onaangetast hart. Als ik mijn hart maar niet kwelde met vergane herinneringen en mijn geest maar niet teisterde met louter, objectieve, ontnuchterende maar zeer pijnlijke visies over zijn dubieuze liefde voor mij. Zo lang ik de negatieve, maar zeer realistische gedachtes maar kon verdrijven, bleef ik overeind staan. Zolang ik de waarheid langzaam, beetje bij beetje, onder ogen kwam, kon ik het aan. Alleen dan.

 

Eigenlijk was het ergst denkbare al geschied. Niet zijn desinteresse, of zijn onverschilligheid. Niet de andere vrouw of de aversie van zijn naasten jegens mij. Niet eens de overduidelijke afwijzigingen, de scheuren in mijn hart, de ontzieling van mijn lichaam of de marteling van mijn geest. Nee, het was zijn kamer, zijn 'hol' volgens mijn vriendinnen, die hij mij voorgoed had ontnomen. Mijn thuishaven, mijn geluk en mijn verdriet, de personificatie van zijn persoon, vertegenwoordiging van de chaos in mijn hoofd, de vertrouwde geuren en geluiden, mijn rustpunt. Voorgoed ontnomen. Schrale troost dat ook niemand anders er ooit nog een stap in zou zetten, maar geen pleister op de wond.

 

Ik zou eindelijk moeten kiezen, want hij ging het niet doen. En als hij het wel deed, was het niet ik, die hij zonder twijfel verkoos. En waarom zou ik iemand als prioriteit stellen die mij slechts als een optie zag? Mijn hart was al gebroken, en de schild om mijn geest flinterdun. De laatste eer, het laatste restje ego, zou ik nog kunnen behouden door zelf te kiezen. Als hij niet wilde vechten, als hij onverschillig bleef, zonder verzet, zonder een woord, wat was hij dan nog waard? Ik verborg mijn schaamteloze liefde voor hem niet, dus het was geen schande geweest als hij op z'n minst een sprankje liet zien, een vleugje, als hij íets deed. Ik gaf hem de laatste herstelfase. De laatste kans. De laatste mogelijkheid, terwijl ik het antwoord wel wist.

 

En dan nog iets. Mijn functionele geest probeerde al af te sluiten. Open te staan voor een ander. Oud of nieuw. Liet zelfs een voorzichtige waardering voor iemand uit. Vanuit het niets. Gaf een sprankje hoop, liefde en genegenheid. Liet me lachen en geloven. Maakte me koud, warm, liet me rillen en sidderen. Straaltje zonneschijn tussen donkere wolken, Warme regen uit koude lucht, kinderlijk enthousiasme naast volwassen degelijkheid, helder licht in mijn donkere geest, dansend in mijn stille wereld. Wie weet, ja wie weet....

Zeven weken lang vertoefde ik in Thailand. Zonder mijn geliefde Colombiaan. Maar de wuivende palmbomen, het helderblauwe water en de bananenshakes maakten veel goed de eerste dagen.

Op een zwoele avond begaf ik me pretty trashy gekleed naar een afschuwelijk feest met een keur aan bijzondere mensen. Totaal verloren stond ik wat aan mijn Chang bier te nippen. De lodderige Spanjaard die ik van mijn guesthouse herkende wilde zich graag over mij ontfermen, maar daar stak ik snel een stokje voor. Ik mompelde wat over verdwenen vriendinnen en kwam nooit meer terug. Zo, daar was ik vanaf.

Ik liep nog steeds plompverloren rond en had al snel enorme spijt van mijn poging tot gezellig doen. Na de Spanjaard probeerde niemand zich nog over mij te onfermen. Ik verplichtte mijzelf nog een uur te blijven hangen en liet mij toen de complete duisternis in rijden achterop de scooter bij een Thaise 'taxichauffeur'.

 

Zijn Engels liet het echter nogal afweten en in plaats van naar mijn geliefde guesthouse, reden we door schurftige straatjes waar de prostituees uitdagend hun waar uitstalden. 'Zo, we zijn er', zei hij tevreden. Ik probeerde door de duisternis heen te kijken maar er ging geen lichtje branden. Ik kneep mijn ogen half toe, maar nog steeds geen enkel herkenningspunt. Ik schudde resoluut mijn hoofd. 'Dit is het niet'. Na een zeer ongezellig spelletje hints begreep hij eindelijk waar ik wel zijn moest en hij was absoluut not amused. Grimmig stapte hij weer op de scooter, zei 'You pay more' en scheurde de donkere heuvels weer op. Ik liet mijn assertiviteit thuis, want de gedachte aan mijn dode lichaam in de diepe donkere jungle die het eiland rijk was, leek me de 200baht die mijn assertiviteit zou kunnen opleveren niet waard. Dus zuchtte ik stilletjes en zei zachtjes en gewillig 'ok'.

 

Na ruim een halfuur zette hij me veilig af bij mijn guesthouse, waar twee Aussies en twee Birmezen me allerhartelijkst ontvingen. Eén van de Aussies betaalde mijn taxi en nodigde me uit wat met hen te drinken. Na die hellenrit leek me dat erg aanlokkelijk. Ik kende de man die naast me zat, of na ja, ik hérkende hem. Twee dagen eerder had ik hem geobserveerd in een winkeltje waar hij met een aanstekelijk enthousiasme en een enorme toegankelijkheid tegen de halve winkel stond te praten. Dat wil zeggen: tegen de verkoper en mij, toen hij mij schichtig in een hoekje had ontdekt. Ik kreeg meteen een glimlach op mijn gezicht toen ik hem daar zo stond te begluren.

 

We wisselden wat beleefdheden uit en ineens keek hij met een ruk opzij, diep in mijn ogen. 'Je bent een schorpioen he', zei hij compleet buiten de context. Ik gniffelde wat en liet een mouw van mijn shirtje zakken zodat de kersverse schorpioen levensecht op mijn schouder zichtbaar was. Hij glimlachte. 'Ik heb je al eerder gezien toch?' Ik knikte. 'Ik wist het meteen, die eerste blik, een echte schorpioenenblik als je het mij vraagt'. Ik moest nogal lachen want hij leek het zeer serieus te nemen. 'Hoe kijkt een schorpioen dan?'. Hij nam een slok van zijn drankje en somde toen een aantal beschrijvingen op. 'Krachtig, geheimzinnig, intens en ook tja... onweerstaanbaar.' Hm, antwoordde ik. 'Ik ben dol op schorpioenen', zei hij. 'Niemand is zo sterk en krachtig als de schorpioen. Geen enkel ander teken kan zo passioneel en obsessief liefhebben.' Ik lachte schamper. 'Dat is hun grote handicap'. 'Voor mensen die er niet mee om kunnen gaan', zei hij. 'Je bedoelt zo'n beetje de halve wereld dus', kaatste ik terug. 'Die snappen het niet'. 'Die snappen wát niet?' 'Dat er nooit meer iemand zo van je zal houden als een schorpioen en dat ze je naast hun eigen drama's wel mooi door elke crisis heenslepen.' 'Je bent echt een optimist'.

 

We dronken nog stilzwijgend een biertje. Ik nam hem in me op, al was dat niet meer nodig, want hij stond sinds de ontmoeting in de winkel in mijn geheugen gegrift. Zijn woeste uiterlijk met tatoeages all over the place, zijn warrige donkere haar, die donkere look en bruine ogen...zo in contrast met de gulle lach, de zachte stem en zijn softe karakter die ik er door heen leek te lezen. Hij was een pleaser, ik voelde het meteen. Hij had zelfs mijn type kunnen zijn, ware het niet dat de Colombiaan ook maar een poging tot denken in de trant van 'wat een lekker ding' compleet onmogelijk maakte. Goed, op dat vlak had Aussie dus een punt gehad. Mijn liefde was obsessief. Want als dat niet zo was geweest had ik waarschijnlijk vuurwerk in de lucht horen knetteren, en vlinders in mijn buik kunnen voelen. Dan had ik geweten dat ik bij deze man meteen alle macht zou hebben en dat niet meer kwijt kon raken. Maar ik wilde de man en de macht niet, ik wilde mijn Colombiaan.

 

'Mijn moeder is een schorpioen', ging hij verder. 'Fantastische, krachtige vrouw, net als jij. Vijf kinderen voedde ze in haar eentje op. Na alle ellende die ze al had doorstaan in haar leven'. Ik vertelde hem voorzichtig dat ik helemaal geen kinderen had en dat ik dus niet met haar vergeleken kon worden. Hij schudde dat weg. 'Jij zou het zelfde kunnen en doen. Schorpioenen verdedigen hun kroost met hun leven.' Waar hij al deze wijsheid vandaan haalde, vroeg ik maar niet, want dan zou ik dat magisch enthousiasme van hem en dat sterke geloof doorbreken. Dat zou zonde zijn.

 

'Eigenlijk zou ik met je moeten trouwen, je moet toch een vrouw hebben die op je moeder lijkt?' Ik haalde mijn schouders op. Was dat niet een beetje achterhaald? 'Het spijt me', zei ik met mijn ernstige blik. 'Ik heb mezelf al aan iemand anders beloofd'. Ik twijfelde over het woord 'beloofd'. Snel verbeterde ik mezelf en zei na een kort kuchje 'Ik bedoel dat ik mezelf al aan een ander heb opgedrongen'. 'Fantastisch!', lachtte hij. 'Hij is niet zo dol op schorpioenen denk ik', ging ik verder. Hij keek me meewarig aan en zei: 'Nee, hij weet het nog niet schatje, je steekt nog teveel, maar hij zal je waarderen, oh ja hij zal je waarderen.....'

Maanden zal hij weg zijn. Ver ver weg. Met zijn lichaam is hij nog hier, maar zijn geest is nu al onbereikbaar. Een dolksteek in mijn hart. Dat hij maanden op reis zal gaan is nog tot daar aan toe. Hij heeft het nog nooit eerder gedaan, was het al lang van plan en in het kader van zijn studie is het ook nog eens verdomd nuttig. Bovendien heb ik vaker met dit bijltje gehakt. Dus als we het even bij de feiten houden (zoals vriendin W. altijd adviseert wanneer de emoties de overhand dreigen te nemen. Overigens is ze zelf zeer slecht om haar emoties buiten toepassing te verklaren) klinkt dat fair. Vooral voor iemand die zelf regelmatig een tripje in het buitenland plant (al laat ik het persoonlijk bij een bescheiden 7 weken) is daar goed in te komen. En ik gun het hem ook van harte.

 

Dat hij zich echter terugtrekt in zijn schulp en mij benadert als een vervelend kind dat niet van ophouden weet (oke, de benadering is redelijk gekozen) en nog erger, dat hij nu ineens vindt dat alles wat de afgelopen maanden gebeurd is niet meer geldt als hij op reis is....GodsGruwelijk onredelijk. Want ik ben een professional als het op Wachten Op Grote Liefdes aankomt. Dat heb ik geleerd in de tijd dat mijn eerste vriendje alle zeeen bevoer en soms maanden niet thuis was. Ik leerde mezelf te feliciteren op mijn verjaardag, te proosten met mijn knuffels en kerst door te brengen met andere zeemansvrouwen. Maar nog bedrevener was ik in het trouw blijven en het niet verliefd op andere mannen raken. Daar sloeg ik nogal eens in door. Op feestjes weigerde ik dat er iemand naast mij kwam zitten, helemaal als het iemand van het mannelijke geslacht betrof, want daar zat 'mijn vriend' die zich belichaamd had in een fles wijn. Of Coebergh in die tijd.

 

Hij is de ultieme vorm van drugs. Ik verkies hem zelfs boven de korte shots van Mister Dj. En als junk doe ik alles om mijn drugs te behouden. Ik ben zelfs een beetje boos op hem dat hij de drugs voorhanden heeft en mij zo verslaafd heeft gemaakt. Toch ben ik veel redelijker dan een junk. Ik ben namelijk bereid te wachten. Maar zijn GodsGruwelijke onredelijkheid gebruikt hem zelfs om koppig zijn mond te houden om ook maar enige liefdesuitlatingen aan mijn adres te sturen. Kijk, het hoeft heus geen gitaarspel onder aan mijn raam te zijn, maar een voorzichtig 'ik zal je missen' was toch leuk geweest. Of op z'n minst een 'ik hou nog steeds van je en daar verandert deze reis niets aan'.

 

Het was leuk dat hij ook schreef. Ik las met hartkloppingen dat hij toch nog enige twijfels had om op reis te gaan. Vol verwachting hoopte ik te lezen dat hij zijn Grote Liefde namelijk in de steek moest laten, met pijn in zijn hart. Dat hij zich af zou vragen of de liefde de reis zou overleven. Dat hij elke dag aan me zou denken. Of op z'n minst dat hij een onbestemd meisje zonder duidelijke definitie van de relatie die hij met haar onderhield achter zou laten.

 

Maar niets van dat al. Hij maakte zich zorgen om zijn stad, en om zijn vrienden. Zelfs nog of het land nu echt wel het leukste land was om zoveel maanden door te brengen. Zelfs tussen de regels door lezen, leverde geen spoortje 'ik-zal-Jade-GodsGruwelijk-missen' op. Dat deed pijn. Ik was uitgewist. Sterker nog, zijn vrouwelijke lezeressen hadden geen idee van mijn bestaan. Drie dolksteken in mijn hart. Hij had me net zo goed meteen een kogel door mijn hoofd kunnen jagen. Direct daarna kwam de gedachte bij me op 'oh God had ik maar gewoon vier gebroken armen en 6 gebroken benen', dat was dragelijk geweest. Elke pijn was te dragen geweest. Hij op reis, ik wachtend thuis. Maar het ontkennen en zelfs het uitwissen van mijn bestaan, deed zo'n pijn dat ik me een kwart seconde niet kon voorstellen waarom ik zo gek op hem was. En om het even bij de feiten te houden, dat kan ik nog steeds niet. Mijn hart trekt zich daar echter niets van aan. Het is GodsGruwelijk onredelijk....

I have a dream. Dat de zon eeuwig schijnt en de bladeren aan de bomen schreeuwerig groen zijn. Dat de lammetjes dartelen, de geitjes mekkeren en de kinderen schateren. Dat de kat zich krols door het hete zand laat rollen. Dat de hond in de schaduw ligt te slapen. Dat de zee blauwer dan blauw is. Dat de mannen zwarte parels zijn. En de vrouwen donkere schoonheden. Dat de palmen zachtjes wuiven en het lichte briesje afkomstig van zee de hitte dragelijk maakt. Dat de nachten klam maar koel zijn. Dat het kraakwitte laken een schel contrast vormt met zijn gebruinde huid. De ventilator die zachtjes zoemt. Dat de kinderen vredig slapen, in hun knuistjes een zachte knuffel. Het liefst een glimlach op hun gezichtjes. Een vrouwenstem in de verte, die zachtjes maar vastberaden haar zangerige stem laat meevoeren door de wind. En hij, die naast mij ligt, vol liefde en passie.

 

No man is an island. Maar ik zou het worden. De zon zou even fel schijnen. De lammetjes zouden nog steeds mekkeren en ook de kat zou zich niet onthouden van haar krolse gedrag. De zee zou nog even kraakhelder zijn als er voor en de mannen prachtig als altijd. Maar de nachten zouden aanvoelen als een natte, warme, verstikkende deken en de ventilator zou irritant hard zoemen. De vrouw zou met haar stem de haan wakker schreeuwen die spontaan zou gaan kraaien, zodat ook de visvrouw van de overkant haar zegje zou doen. De kinderen begonnen daarop te huilen en naast mij, onder het stoffige laken, zou ik voor de zoveelste keer de hond aantreffen die stiekem naast mij was gekropen.

 

Simpel is het moeilijkst. Maar het moeilijke deel is nooit simpel. Mijn overweldigende liefde, die zich vertaalde in obsessieve adoratie, vermomd in een masker van sarcasme en humeurigheid, was een stille sluipmoordenaar. Maar zijn onverschilligheid en dubieuze liefde voor mij, maakten wat mij betreft meer slachtoffers. Hij vermoordde mijn dromen. Hij stokte mijn passie. Hij deed mij verstommen. Hij was de illusie zelf. De oase, het mirakel, en bovenal de Bermuda driehoek: als je je eenmaal in het avontuur stortte, vonden ze je nooit meer terug.

 

Kijk, je gaat het pas zien als je het door hebt. Dat ik hem uiteraard adoreerde en dat ik van hem hield. Dat hij uniek was en veel van wat ik zocht. Dat ik hem waardeerde en dat ik van hem wilde zijn. Dat mijn gevoel voor hem sterker was dan wat dan ook. Dat ik nog steeds verliefd was en niet zonder hem kon. Of na ja, wel zonder hem kon, maar niet zonder hem wilde..En dat ik alleen maar hoopte en alleen maar droomde dat hij ook zo over mij dacht...

 

I had a dream..

 

Ik voelde me steeds minder veilig en minder geborgen. De warmte waar ik zo voor viel, leek steeds meer te veranderen in een kille ijsberg. Het begrip had zich getransformeerd in nonchalantie en de liefde werd een machtsstrijd. Zo niet, een doodsstrijd, en ik was aan het verliezen. Zogezegd, ik was langzaam aan het doodgaan. En hij vroeg me niet te blijven leven.

 

Het was zoals het meestal ging. Dat ik smeekte om liefde en dat hij me van zich afveegde, als was ik ongedierte, de Kakkerlak. Ik was de pleaser waar elke man van gruwelt. Niet zomaar. Niet meteen. Maar als mijn hart was veroverd, wilde ik steeds meer bij de veroveraar zijn. Dag en nacht. Dan kreeg ik het niet meer benauwd mét hem, maar zonder hem.

 

En hoe meer ik dat deed, hoe minder hij toegaf. En hoe minder hij toegaf, hoe meer ik het deed. En hoe meer hij me probeerde duidelijk te maken dat hij met andere mensen wilde zijn, des te meer ik probeerde duidelijk te maken dat ik bij hem wilde zijn. Iemand hier, groef zijn eigen graf. Misschien groeven we allebei ons eigen graf wel. En misschien zelfs, groeven we elkaars graf, om elkaar er in te trappen.

 

Mijn leven vóór hem was fantastisch geweest. Het was sex, drugs en rock and roll all over the place. Ik was cool en ik was hot, en ik gaf mijn coole hotte uberhippe leven op voor hem. Zo zag ik dat. Het was bijna ironisch om te merken dat hij me als een van de hormonen overlopende nerd zag met overweldigende niet te bevatten emoties die geen vrienden had en die haar leven wijdde aan wachten op hem. Die hem bestookte met hysterische telefoontjes en claimerige smsjes.

 

Steeds weer voelde ik de arrogantie in mij opborrelen en dan dacht ik eraan dat hij eens moest weten hoeveel mannen uit mijn ubercoole leven vóór hem er alles voor over hadden om hysterische telefoontjes en claimerige smsjes van mij te krijgen. Ja zo was ik dan weer wel. Op die momenten voelde ik me zelfs te goed voor hem. Maar als het er op aan kwam, voelde hij zich te goed voor mij. En leek ik de gestoorde fan die De Ster het leven zuur maakte.

 

Het gekke was, dat ik me ook steeds meer een van de hormonen overlopende nerd zonder sociaal leven voelde. En dat ik er niet eens echt meer van opkeek dat hij dat dacht. Hij kent mij niet als ubercool. Hij heeft geen weet van mijn fantastische maar oh zo vermoeiende pre-leven. Ik dacht dat hij zich vereerd zou voelen dat ik zo'n groot offer bracht, door zoveel op te geven. Ik was toch echt arroganter dan ik dacht. Hij wíst het waarschijnlijk niet eens.

 

Ik dacht dat hij het van de daken van geluk zou schreeuwen dat ik zo graag bij hem wilde zijn. Maar het leek er meer op dat hij het liefst van het dak af wilde springen, in de hoop van mij verlost te zijn. Ik dacht dat ik zijn hart zou vervullen met liefde, maar integendeel, hij werd steeds vijandiger. Ik dacht dat hij trots op me zou zijn, maar in zijn stem klonk steeds vaker afschuw. En ik zag dat ik steeds meer de persoon werd waar hij voor vreesde.

 

Op goede dagen wilde ik van hem af. Op slechte dagen kon ik zonder hem niet functioneren. En op normale dagen probeerde ik hem te overtuigen van mijn fantástische persoonlijkheid. Hij leek er niet warm of koud van te worden. Waarop ik telkens mijn trots inslikte en me hield aan zijn regels die er niet waren. In mijn achterhoofd houdende, dat hij hier spijt van zou krijgen. Want zo was het meer mannen vergaan.

 

En als ik dan belde, en hij reageerde als was hij Rob Geus van de smaakpolitie en ik een rat in staat van ontbinding die hij in zijn keuken aantrof, dan slikte ik mijn tranen weg. Soms ook niet. Dan was het nog erger en reageerde hij als Rob Geus van de smaakpolitie die tien ratten in staat van ontbinding aantrof. Met heel veel krioelende maden er om heen. Dan wenste ik dat ik niet bestond. Of op z'n minst iemand anders was.

 

Ik wou dat hij me haatte. Dat hij me vertelde dat ik slecht en lelijk was. Dat hij nog liever tien ratten in staat van ontbinding in zijn bed aantrof dan mij. Dat hij liever een berg krioelende maden door zijn macaroni mengde dan nog één seconde met mij door te brengen. Dan begreep ik het. Maar als ik bij hem was, voelde ik me heel even weer een roze prinses. Dan leek hij zó echt dat mijn eerste natuurlijke reactie meteen was afstand te nemen. Maar daar kreeg ik de kans niet voor. Want hij was me voor.

 

Dan bracht ik de dagen door als Zwarte Prinses. Dan verkeerde ik emotioneel gezien in staat van ontbinding. En dan voelde ik me nog minder dan die vieze rat, krioelend van de maden. Dan fantaseerde ik hoe het zou zijn als ik maar mooier was, of maar leuker. Dan wenste ik dat ik aantrekkelijker was, of dat ik Rob Geus was en híj de rat.

 

Maar ik wist dat de Zwarte Prinses ooit weer even roze zou zijn als voorheen en zou schitteren als nooit tevoren.  Dat was ook de reden dat ik nog fluitend door mijn leven ging. Op een dag zouden de rollen onomkeerbaar omdraaien. Dan zou hij, als Zwarte Ridder, dagen, nachten, tevergeefs,  onder mijn roze raam zou staan. En dan zou ik met een vies gezicht naar beneden kijken en mijn neus ophalen alsof er tien kilo ratten in staat van ontbinding onderaan mijn raam om aandacht zouden liggen te schreeuwen. En dat ik dan demonstratief het raam zou sluiten. De Zwarte Ridder had zijn kans gehad.

 

 

 

 

Men vroeg hoe het met de liefde ging. Dat vond ik lastig. Zoals altijd, had ik strikt genomen geen liefde. Toch voelde ik me ook niet vrij. Een zeer vervelende fase, als je het mij vraagt. Enig idee wat ik moet zeggen als een andere man vraagt of ik een vriendje heb? Nee, ik heb geen vriendje en nee ik kan ook niet met je daten. Dat klonk behoorlijk krom. Het moet wel heerlijk voor de man in kwestie zijn. Geen relatie-geclaim (al beweerde hij zich uberhaupt nooit te laten claimen) en toch de zekerheid dat ik ook niet bij een ander was. Want daar kon hij absoluut op vertrouwen.

 

Ik liet me niet in met andere mannen. Maar ik kreeg ook niet alles van de man in kwestie. Dat dreef me soms tot wanhoop. Het voelt als een gegipste arm zonder mitella. Als een pleister op de wond, terwijl een hechting noodzakelijk is. Het voelt als je lievelingseten terwijl je slechts dorst hebt, als een goed boek waar een aantal pagina's van missen, als seks zonder bevrediging, als een briefje van 100 met een grote scheur. Zo voelde het. Het was het gewoon nét niet. Het was een grote sappige mango, waar een worm uitkwam als je het schilde. De mango was nog steeds goed te eten, maar telkens als je aan de worm dacht, smaakte de mango tóch minder lekker.

 

Bovenstaande krankzinnige voorbeelden dekken de lading aardig. Want soms wist ik ook niet meer wat ik er nu precies van moest vinden. En soms had ik er ook vrede mee. Totdat iemand weer die vraag stelde. En nog voor ik me kon verdedigen, riepen ze dan, wat ik diep van binnen voelde. 'Je hebt dus een scharrel'. Maar mijn scharrel vond scharrel te minderwaardig klinken. Dat dan weer wel. Dus het was geen scharrel, maar vooral ook geen relatie. Daar leek hij steeds de nadruk op te willen leggen. Maar voor de overige heren, viel het nogal moeilijk te verteren dat ik geen relatie had maar zij ook niet meer de kans kregen zich te bewijzen. Dat begreep ik. Dat vond ik ook belachelijk.

 

40% single. Zo voel ik het. Maar geen enkele man die in een 40% single meer ziet dan een nachtje vertier. Bovendien kon ik strikt genomen dan niet vreemdgaan, het resultaat van de daad zou hetzelfde zijn. En al sliep ik dan vaak bij hem, de lege plek aan de Kerst-tafel zou toch leeg blijven. En al liep ik aan zijn zij, ik was nog steeds 'gewoon Jade'. Niet Jade 'vriendin van'. Niet Jade 'lover en maatje'. Meer Jade 'gezellig voor als ik alleen ben'. Meer Jade 'niet mijn vriendin, nee gelukkig niet nee'.

 

Voor mij ontbrak slechts de label, voor hem ontbrak de helft van de relatie. Ik rebelleerde tegen alle regels die hij niet had. Hij vond mij daarom een gestoorde imbeciel. Ik kreunde en steunde en haatte. Hij snapte niet waar ik me zo druk over maakte. Ik vroeg me af waarom ik nooit normale mensen ontmoette. Hij vroeg zich af waarom ik er niet gewoon van kon genieten. Ik vervloekte hem, en hij kuste mij. Ik streed voor 100% single danwel 100% relatie, hij bleef steken op 75%. Ik probeerde zijn leven binnen te dringen, en hij deed er alles aan om mij buiten te sluiten.

 

Al met al ben ik nu gestopt met in procenten te denken. Vanaf vandaag was ik weer beschikbaar. Niet 100% single, wel 0% relatie en dus meer single. Niet voor een ieder die zich aandiende, wel voor een ieder die de moeite waard was. Want die waren er, heus. Vandaag zou ik stoppen met strijden. Vandaag zou ik stoppen met claimen. Vandaag zou ik eindelijk weer zijn wie ik altijd al was: 100% de moeite waard!

Lang heb ik niet geschreven. Niet zozeer omdat ik het druk had. Want dat excuus is al zo oud als de mensheid. Mensen hebben het altijd druk. Met werk, met school, met familie, met kinderen, met relaties, met affaires (énig idee hoe druk dát is) met bankhangen, met in de kroeg hangen, met schilderen, met een cursus Tai Chi, Tell-sell reclames kijken, met bowlen op woensdag, met lanterfanten op zaterdag en neuspeuteren op zondag. Maar druk hadden ze het.

 

Of we het nu over de tiener hebben, de alleenstaande moeder met 6 kinderen, de gepensioneerde (ja, zéker de gepensioneerde, hoorde ik onlangs nog in de trein toen een 65-plusser me tot mij wendde en mij tot in details ellenlange verhalen vertelde over hoe ontzéttende drúk ze het had gekregen sinds haar pensioen), de getrouwde zakenman, de ongetrouwde zakenman, de miljonair, de oppas-oma, de deeltijd-papa, de LAT-ter, allemaal hadden ze het druk.

 

Alleen de bejaarde, trouw wachtend op de dood, werd de drukte bespaard. Want werk had hij niet meer, familie was dood, en al het andere viel ook af in verband met de fysieke danwel geestelijke aftakeling. De bejaarde leeft van ontbijt naar lunch, van lunch naar avondeten, van avondeten naar bed en van bed naar de dood. En uiteraard de douche, eens per twee weken. Maar ook het strakke schema van een gezette, zuurkijkende zuster in combinatie met een leeftijd die neigde naar dood, konden ervoor zorgen dat de bejaarde voelde dat hij het druk had.

 

Ik geloof er niet in. Ik geloof niet in drukte. Vooral niet als het uit de mond van een man komt. Er waren mannen die mij beweerden het te druk te hebben om mij te zien. Maar als ik hun leven dan eens aan een strenge inspectie onderwierp, bleek die 'drukte' vooral gelegen te zijn in bier drinken en voetbal kijken met vrienden. Dat konden ze ook beamen. Ik wou dat ik erbij kon zeggen 'met het schaamrood op de kaken', maar helaas kon ik dat niet bespeuren en was de eindconclusie toch echt 'ja ik heb het de afgelopen tijd ook zó ontzéttend druk gehad met vrienden dat jij er even bij in schoot'. Zonder blikken of blozen.

 

Ja ik heb het ook druk. Net als de rest van de wereld. Maar je kunt jezelf ook druk maken. Of druk praten. Het antwoord op de vraag of je ergens tijd voor hebt, hangt voornamelijk af van hoeveel zin je er in hebt. Of hoeveel je ermee verdient. Wat het je oplevert. En als de voordelen niet opwegen tegen de nadelen heb je het dus 'te druk'. Je zult het snel te druk hebben om een pakketje op te halen in een stad 200km van je huis voor je oude tante. Maar als in datzelfde pakketje 1000 euro zit, die je mag houden, zul je het al snel minder druk hebben. Zo is het toch?

 

Mannen die het 'te druk' voor me hebben, hebben in mijn ogen dus te weinig interesse. Niet belangrijk genoeg, dát ben ik. Of wel belangrijk genoeg, maar belangrijkere dingen. Zoals vrienden, voetbal en bier. Dat zegt mij genoeg. Vooral omdat ík het plotseling helemaal niet zo druk meer heb als ik aan hém denk. Dat ik afspraken afzeg en verschuif om met hem af te spreken. Dat ik wurg en wring om hem te zien. Kortom: dat ik tegen andere mensen zeg dat ik het 'te druk' heb om met hen af te spreken. Omdat ik dacht dat hij daar belangrijk genoeg voor was. Maar nu, word ik plots overspoeld door het gevoel, dat ik het de komende tijd zomaar eens 'ontzéttend druk' kan gaan krijgen....

Het was er toch echt. Ik denk er al weken over na. Ook ik ontkende. Ook ik probeerde het zo moeilijk mogelijk te maken. Voor alle partijen. Want het is moeilijk toe te geven. Zo veel mogelijk afstoten. Dat moet me gelukt zijn, het kan niet anders. Maar hij was er nog steeds min of meer. Dat vond ik prachtig. In tegenstelling tot mij, gooide hij niet meteen de handdoek in de ring. Hij was nog steeds eerlijk voor zover ik wist. Hij had niets te verbergen. Hij werd niet kwaad. Hij was loyaal en betrouwbaar en had geduld. Ik kon nu al bijna van hem houden.

 

Ik vind het ongelofelijk. Hij was ongelofelijk. Hij raakte me steeds op de goede plek en ik reageerde steeds verkeerd. En hij bleef en hij bleef. Hoe gek ik ook deed, hoe gek ik ook ben, hoe hard ik ook schreeuwde, hoe kil ik ook reageerde, hij ging niet weg. En eigenlijk werd ik steeds blijer van hem, in tegenstelling tot wat ik beweerde. Hoe hard hij ook onderuit moest, hoe hard hij ook door de modder moest ploeteren, hij zei niet dat ik het maar moest uitzoeken met mijn nare gedrag. En een watje was hij ook al niet, dus daar lag het niet aan. Want hij liet niet over zich heen lopen.

 

Steeds warmere gevoelens koesterde ik. Als ik op de bus stond te wachten, als ik me door mijn saaie studieboeken heenworstelde, als ik in de kroeg zat te drinken, als ik sliep -ja zelfs als ik sliep- en daarna weer als ik wakker werd, dacht ik aan hem. Gekmakend. Fantastisch. Tijdrovend. Overweldigend.

Zelfs als ik leuke mannen zag, andere leuke mannen, of juist als ik andere leuke mannen zag, dacht ik alleen maar aan hem. Dan kletste ik wat leuk met ze en deed wat gek, maar hij zat in mijn hoofd. En dan liet ik ze hun kunstjes maar vertonen, maar wat ze ook deden, het deed me weinig.

 

Ik wou in zekere zin dat het anders was. Hoe zelfverzekerd ik normaliter ben, des te onzeker werd ik nu. Om de gekste dingen. Ik vond het zelf bijna lachwekkend. Hij moest eens weten, dacht ik steeds. Ja, hij moest eens weten. En misschien wist hij het ook wel, diep van binnen. Iemand die zo vervelend doet als ik, moet daar wel een reden voor hebben. En die had ik dus zeer zeker weten. Ik hoop dat hij dat doorheeft.

 

Hij geeft me alles wat ik nodig heb. Steeds weer. In tegenstelling tot wat ik laat merken, doet hij precies de juiste dingen. Hij weet het alleen niet. Want ik zeg het niet tegen hem. Stiekem denk ik dat ik hem dat niet hoef te vertellen. Dat hij heus wel weet dat hij het zo slecht nog niet aanpakt. Dat hij leuk en verfrissend is. Dat hij niet veroordeelt en gepaste vrijheid biedt. Dat ik steeds moet glimlachen als ik aan hem denk. Dat ik diep van binnen gloei.

 

En ook...dat als ik aan hem dacht, het me niet zoveel meer interesseerde wat er zich op de rest van de wereld afspeelde. Het kon me niet meer schelen, want hij was er nog. Niet dat ik geen leuk leven had als hij er niet een rol inspeelde, maar hij versierde mijn leven met roze slingers, hij was de kers op de taart, hij was het goede gesprek, het maatje, de lover, de liefde en alle andere clichés bij elkaar.

 

Misschien werd het tijd te stoppen met mijn gekte. Want al was hij geduldig en bleef hij doorploeteren met mij, het zou zelfs voor hem onmogelijk en onmenselijk zijn het nog lang met mij uit te houden. En aangezien ik elke man heb opgeroepen op te houden stomme spelletjes te spelen en hij zich nu wel genoeg heeft bewezen, zal ik zelf ook eens moeten stoppen met mijn kinderachtige gedrag. Dat heeft hij verdiend. De wereld is mooier met hem...